Prison Break in Port Arthur

Gevangenis, Port Arthur Historic Site, Port Arthur, TAS. © Tourism Tasmania & PASHMA

Prison Break in Port Arthur

Ga op in de fascinerende geschiedenis van de gevangenis van Tasmanië, 'waaruit je niet kunt ontsnappen'.
Als Prison Break zich zou afspelen in het Australië van het midden van de 19e eeuw, dan zou het historische Port Arthur op het Tasman Peninsula beslist de plaats van actie zijn geweest. De gevangenis Port Arthur, van Tasmanië gescheiden door een landengte en omgeven door de zee waarin het wemelt van de haaien, werd destijds aangeprezen met het idee dat ontsnapping onmogelijk was. Maar anders dan de camerabewaking van tegenwoordig werd de enige uitgang door bewakers en half uitgehongerde honden bewaakt.

Als je door de fraaie Victoriaanse tuinen loopt, kun je moeilijk voorstellen dat dit ooit een beruchte gevangenis is geweest waarin in zijn hoogtijdagen 1100 gevangenen zaten. In 1830 begon Port Arthur als een klein houtstation en tussen 1833 en 1850 werd een deel van de meest gewetenloze misdadigers hier tewerkgesteld. De zaken die deze dwangarbeid heeft opgeleverd, kun je bekijken tijdens een rondleiding van 40 minuten door de vele gebouwen, ruïnes en gerestaureerde huizen van deze plek.

Volg de Convict Water Supply Trail langs de reservoirs, aquaducten, molens en waterraderen die er nog over zijn van de korenmolen die in 1843 werd gebouwd. Bekijk de slaapzalen, kantine, bibliotheek en de Katholieke kapel waarin het in 1857 werd omgetoverd. Probeer je de scheepsbouwerij bij de dokken voor te stellen, waar in de hoogtijdagen 70 dwangarbeiders werkten. Wandel door de zalen, de keuken, de bakkerij, de wasserij en het mortuarium van het ziekenhuis, die in 1841 en 1842 werden gebouwd. Bekijk de Separate Prison, waar in 80 cellen de gevangenen met kappen op en in isolatie werden opgesloten. Daarmee werd in 1848 begonnen als symbool van een nieuwe, zachtmoediger aanpak van gevangen, waarbij zweepslagen plaats maakten voor psychologische straffen. In werkelijkheid was Port Arthur net zo wreed als andere strafinrichtingen en door de isolatie kregen veel gevangenen psychische problemen. In 1864 werd een gesticht gebouwd om hen onder te brengen.

Je kunt goed begrijpen waarom er velen probeerden te ontsnappen. In 1842 ontsnapte de gevangene Martin Cash samen met twee vrienden zwemmend in de van de haaien wemelende zee, met hun kleren in bundels op hun hoofd gebonden. Cash vertelde zijn verhaal in The Adventures of Martin Cash, zijn autobiografische bestseller uit 1870. George ‘Billy’ Hunt was minder succesvol. Gehuld in een kangoeroevel probeerde hij over de landengte te ontsnappen. Maar, met het oog op wat kangoeroevlees, schoten de hongerige bewakers op hem. Hunt ontdeed zich toen van zijn vermomming en gaf zich over, waarna hij 150 zweepslagen kreeg.

De dood was voor velen de enige ontsnapping. Tegenwoordig kun je een boottocht naar het Isle of the Dead maken, de begraafplaats voor iedereen die in de gevangenis overleed. Tijdens een rondleiding leer je meer over de dwangarbeiders, de soldaten en de burgers die deel uitmaakten van Port Arthur. De 1646 graven herinneren daar nog aan. Of hoor meer over de griezelige verschijnselen tijdens een spookrondleiding met lantarens. De verhalen over de cellen waarin je spookachtige schreeuwen kunt horen en de lege schommelstoelen die bewegen, zijn legendarisch.

Ga naar Point Puer Boys Prison, de eerste tuchtschool voor jongens in het Britse Imperium. Rond 3000 jongens tussen 9 en 16 werden onderworpen aan de strenge discipline en harde straffen van Puer. Nu kun je tussen de restanten van de gebouwen lopen, die allemaal in een bushlandschap liggen. Sinds de 19e eeuw is er weinig veranderd.

Rond 1870 was het aantal dwangarbeiders dramatisch teruggelopen en degenen die over waren gebleven, waren te oud, te ziek of te krankzinnig om te kunnen werken. De laatste gevangene werd in 1877 overgeplaatst en de plek werd omgedoopt in Carnarvon. Rondom 1880 kocht men percelen grond en werd op en rondom de plek een nieuwe gemeenschap gesticht. In 1895 en 1897 woedden er branden in het gebied en veel oude gebouwen gingen verloren. Desondanks bleef het dorp groeien en het trok veel toeristen die gefascineerd waren door de geschiedenis van het gebied.

Ook jij bent hier welkom; maak een wandeling vol herinneringen aan een gevangenis die al lang verdwenen is en die geen echte kans op ontsnapping bood. Met de Convict Trail-rit en regelmatige busverbindingen tussen Port Arthur en Hobart heb jij wèl kansen genoeg om te ontsnappen.

Meer Australische ideeën